Gdzie szukać pracy?

Jak szukać pracy?

Możliwości są ogromne. Ja uważanym, że najlepsi są znajomi. Poszukiwanie pracy poprzez "szeptanie". Jednak nie zawsze mogą pomóc.

Ale także kontakt z firmami doradztwa personalnego ( najlepiej średniej wielkości).
networking
ogłoszenia w internecie na

http://www.goldenline.pl/
http://gazetapraca.pl/0,0.html
https://www.infopraca.pl/
http://praca.gratka.pl/
https://www.linkedin.com
https://www.google.pl

targi pracy/konferencje

zakładki "kariera" na stronach internetowych firm
biura karier na uczelniach

Ale także dodatek praca w Gazecie Wyborczej - ja ostatnio znalazłam tam wiele inspiracji.

Jak napisać list motywacyjny? Krótko i rzeczowo.

List motywacyjny odchodzi do lamusa. Zanika. Hura! Nie wiem czy zauważyliście ale  w ogłoszeniach jest coraz mniej wymogów jego dostarczania.

Wiem - z pierwszej ręki- że listy motywacyjne nie są miłością rekruterów. Oni są zapracowani, mają mnóstwo aplikacji do przeczytania.  Dla nich liczy się CV. Dlatego CV powinno być p r z e m y ś l a n e.
Jeśli jednak w ogłoszeniu widzimy, że jest wymóg przesłania listu motywacyjnego to należy go dostarczyć.

List motywacyjny powinien byś krótki i zawierać  naszą motywację do konkretnej oferty. Co nas motywuje  do pracy na tym stanowisku, jakie mamy kluczowe umiejętności odnoszące się do pracy na tym właśnie stanowisku i dlaczego chcemy w tej firmie pracować.

Nowości w pisaniu CV?

Wczoraj byłam na wykładzie w ramach spotkań BABSKI DZIEŃ. Wybrałam wykład na temat pisania CV takiego, aby "chwyciło" i nie zginęło w otchłani.

Wykład prowadziła właścicielka firmy zajmującej się rekrutacją średnie szczebla i wysokiego. Szczerze opowiedziała co lubi a czego nie lubi w CV. Kiedy zaczyna poszukiwania nowego kandydata  przygotowuje się do selekcji.  Rzuca okiem na stertę np. stu nadesłanych aplikacji i po pierwszym spojrzeniu ( pierwsze wrażenie, pierwsze spojrzenie- jest tylko raz) wie czy odrzucić CV na stos "do zniszczenia"? Czy na stos " interesujące?

Więc co ma być takiego w tym CV żeby chwyciło?

Jeszcze trochę powiem Wam o sobie.

Jak wiecie skończyłam Zarządzanie zasobami ludzkimi. To ja powinnam mieć najlepsze CV na rynku pracy. I co? I nie wiem co. Wysłałam z 500!!! aplikacji do działów kard. I nic. Marzyłam o pracy w HR. Więc myślę sobie -  a może jednak nie wiesz co napisać. Trochę pokory moja damo.

Poszłam do doradcy zawodowego. Generalnie powiedziała, że jest dobre. Zdjęcie profesjonalne. Poprawiła lekko treść i dalej nic z realizacją marzenia o pracy w dziale kard.

Więc wczorajszy wykład był dedykowany mnie. A ja swoja wiedzę chcę się powiedzielić z Wami.
Więc cóż takiego ma być w naszym curriculum vitae.

1. profil kandydata ( skupiamy się na naszych mocnych stronach w oparciu na analizę SWOT)
2. kluczowe umiejętności ( np. umiem zorganizować szkolenie na 50 osób, prowadzić wywiady kompetencyjne - tu zależy co robiliście i jakie są wasze nabyte umiejętności. Ja np. mam udane negocjacje. Lubię negocjować z dostawcami ceny, szukać różnych ofert)
3. sukcesy ( np.  pracowałam jako Office Manager moim sukcesem było to, że obniżyłam koszty artykułów biurowych o kilkaset złotych, zorganizowałam pracę biura wiceprezesa zarządu, a jako koordynator w branży PR zorganizowałam szkolenie dla pediatrów i event dla dziennikarzy  pod presją czasu -  nie sama. W grupie. Czyli tu pojawiła się moja cecha: umiejętność pracy w grupie, w zespole). 

CV nie powinno być długie. Min. dwie strony. Tak. Powiecie a jak ktoś ma 10 lat doświadczenia i robił wile rzeczy - to żeby nie wiem jak krótkie zdania budował to i tak się nie zmieści, chyba, że zmniejszymy czcionkę, a wtedy zmęczony rekruter na pewno z lupą cierpliwie będzie czytał nasze CV. A już! 

Piszemy pod dane stanowisko. Jeśli w życiu byłam: sekretarką, sprzedawcą powierzchni reklamowych a aplikuję na sprzedawcę właśnie, to po co wypisywać kwestie sekretariatu. Tylko ogólnikowo. Tak zaczynałam - szybko awansowałam, zmieniłam etc. 

Życzę Wam wspaniałych chwytliwych CV. Żeby nie lądowały w segregatorze pani sekretarki, ale żeby były czytelne, kompetentne i żeby pokazywały że to właśnie Ty jesteś tą jedyną/ jedynym kandydatem do pracy. 

Jak dobrze wypaść na rozmowie rekrutacyjnej i najczęściej zadawane pytania.

Z wykształcenia jestem rekruterem. Na studiach wiele razy ćwiczyliśmy jak powinna wyglądać profesjonalna rozmowa kwalifikacyjna. Nawet z nagrywaniem  na video. Aktorstwo prawie;)
Ale i mnie zdarzają się wpadki. Chcę Wam opowiedzieć o  "historii  (nie histerii) pewnej mojej rozmowy kwalifikacyjnej",  najczęstszych pytaniach i jak się do nich przygotować.

Na spotkanie rekrutacyjne dobrze jest przyjechać znacznie wcześniej i nawet lepiej obejrzeć okolicę niż się spóźnić, ba! ja nawet jadę na umówione miejsce dzień wcześniej, aby wiedzieć który to budynek, żeby nie szukać nerwowo siedziby firmy w dniu rozmowy, jeśli nie znam dzielnicy.

Tego dnia jechałam na rekrutację samochodem i powtarzałam sobie jakie są moje mocne strony, bo takie pytanie pada na rozmowie: Proszę wymienić Pana/Pani mocne strony i słabe strony. Moją mocną stroną jest: punktualność - mówiłam sobie jadąc. I co? I metro! A raczej budowa metra w stolicy położyła moją mocną stronę na szalę słabej strony. Szukałam w głowie co może ją zastąpić. Mam, uff.

Wchodzę więc na rozmowę i z góry przepraszam za spóźnienie, nie tłumacząc,  ż e m e t r o !

Dostaję na początek pytanie: Proszę opowiedzieć mi coś o sobie. Bingo! Skubany wie jakie zadać pytanie. Przygotował się. Gorzej ze mną a raczej z moim przygotowaniem. Co ja mam tak nagle z mojego bujnego życia wybrać i  o sobie opowiedzieć, ale z której dziedziny???!!!
To pytanie s t a r t e r. Ja osobiście go nie lubię! Wolę bardziej sprecyzowane: jak wygląda Pana?Pani ścieżka zawodowa, potem zainteresowania. No dobra ale to nie ja tu pytałam!

Uwaga kolejne pytanie pada... o mocne strony... WIEDZIAŁAM. Prawda, że wiedziałam? Opowiedziałam o moich mocnych stronach ale żal mi było tej punktualności. Ach jak żal.

Teraz serio: jeśli rekruter zapyta o słabą stronę, przekujcie słabą cechę w mocną. Ja najczęściej "żalę" się na mój perfekcjonizm, wszak nie ma się czym chwalić, ale zapamiętuje mnie ta osoba:  lubi czystość i ma porządek wokół siebie. Pod warunkiem, że to jest poszukiwana cecha. Bo w agencjach reklamowych już nie zaświeciłabym,

Proszę powiedzieć co Pan/Pani wie o naszej Firmie? No i masz! Nie zdążyłam przeczytać, a wiedziałam, że to pytanie padnie.  Na 100 % . Nie powiem przecież, że syn siedział w necie i nie miałam jak... miałam czas, mogłam wcześniej. Mogłam? Pewnie, że mogłam. Mogłam też laptopa odpalić. Ale tego nie zrobiłam. Myślę sobie: idę do tak wielkiej firmy, znanej, nawet dziecko wie. Poradzę sobie i ja. Ale sobie nie poradziłam. Dostałam pytanie: która spółka jest ważniejsza: ta czy ta? Ha! mam 50% na 50% strzelam.... albo nie idę w szczerość. Proszę Pana niestety nie wiem. Nie przygotowałam się o Państwa spółkach....

Błagam Was. Sprawdźcie na stronach firmy: Kto? Co? Dlaczego? Wykażcie się znajomością firmy.

Czas na kolejne pytanie: Sukces versus porażka. Nie bądźcie zbyt bałwochwalczy. Konkrety. Dobra robota. A porażkę przekujcie w sukces. Przykład z życia: nie przyjechała taksówka po naszych firmowych gości, a musieli być na lotnisku. No ale od czego ja mam prawo jady i samochód. Jadę, odwożę na lotnisko. Wykazałam się inicjatywą, odpowiedzialnością zaradnością, nie spanikowałam, nie zapadłam się pod ziemię ani taksówki z ziemi nie wykopałam. Czego więcej chcieć. Same atuty.  I nie pochwalę się, że ukończyłam "Szkołę bezpiecznej jazdy" Kuby Bielaka. A certyfikacik mam. Ale nie on ważny. Tu ważna jest moja odpowiedź, żeby zrobić wrażenie. Czyż nie o to chodzi.

Ile Pan/Pani chce zarabiać. Pytanie o wynagrodzenie. Ja zwykle pytam o zaszeregowanie, jaki jest budżet na to stanowisko lub szukam na Pracuj.pl ile zarabia się na stanowisku o jakie się staram. Powiedziałam jak wyceniam siebie za pracę na tym stanowisku. Ale na końcu naszego spotkania Pan zasugerował, żeby z działem HR negocjować o 25% więcej. Jaki miły:) Prawda.

Ważne też aby przygotować sobie pytania do rekrutera. Oni zawsze pytają" Czy ma Pan/Pani jakieś pytania? Tak. Mam: komu będę podlegać, ile osób liczy zespół współpracowników, jakie są godziny pracy, pytanie o pakiet socjalny też jest na miejscu, prowizje etc. Kreujcie co chcecie wiedzieć.

Na koniec koniecznie podziękujcie za rozmowę. Jak i ja to czynię. Dziękuję za przeczytanie mojego tekstu.

Powodzenia na rozmowach. I dajcie znać jak poszło. Koniecznie!

Postać: rekruter. On zatrudnia. Ma tę moc.

Rekruter to osoba, która powinna być świetnym komunikatorem. Komunikacja w tym wypadku jest najważniejsza. Błyskotliwy rekruter to cenna postać w firmie, przedsiębiorstwie. On ma moc. To on decyduje kto będzie zatrudniony. Nie bójmy się jednak żadnej rozmowy, choćby rozmowa ta miała być  ze sztabem specjalistów od zatrudniania. Oni wiedzą, że po drugiej stronie stoi człowiek, który chce się jak najlepiej sprzedać. Kandydat sprzedaje swój czas a oni są od tego by zdecydować czy warto w ten czas zainwestować. To czy przekonamy ich do własnej osoby zależy wielu czynników min. od kultury organizacji, naszej osobowości ( czy tam będziemy pasować - i to oni lepiej wiedzą), doświadczenia, wykształcenia, umiejętności twardych i miękkich.
Ale pamiętajcie: rekruter też człowiek. Nie jest on taki straszny. Ma cały garnitur emocji takich jak wy. On odpowiada kogo zatrudnia. Ważne by być kompetentnym, znać swoją wartość, nie podkolorowywać rzeczywistości atutami, których się nie posiada. Nie być zbyt nadętym, ani zbyt luźnym. Balans i równowaga. Acha i mocny uścisk dłoni. Nie podawajcie "zdechłej"ryby"  - tak kulinarnie zakończyłam. Bo gotowanie to moja pasja.

Po co nam praca?

Znacie przysłowie "szewc bez butów chodzi'? Zapewne. Słyszałam o lekarzach, którzy się nie badają, geografów, którzy biorą ślub w ulewny dzień, ekonomistów nie dość zamożnych. Ja z wykształcenia jestem HR-owcem. UWAGA: bez zatrudnienia. Przewrotność losu? Nie wiem. Zamarzyłam być Head Hunterem. Skończyłam uczelnię, a już po III roku studiów zaczęłam szukać pracy z wielkimi nadziejami na etat. Wysłałam od 500- 1000 CV i listów motywacyjnych. I nic. Na rozmowy chodziłam tylko przez polecenie znajomych. Rozmowy kończyły się fiaskiem. Ale to zawsze jest doświadczenie (może skończyłam złe uczelnie. Prywatne. Gdzie wszakże pracują głowy z Uniwersytetów i SGH. Oni też chcą żyć i dorabiają na prywatnych uczelniach. To była moja inwestycja. Inwestycja rządzi się tym, że ponosi za sobą ryzyko: zysków i strat!!!???).  Każda rozmowa przebiega inaczej. W każdej firmie różni ludzie przeprowadzają rekrutację. Czasami robią to ludzie, którym wydaje się, że potrafią to robić. A my wychodzimy z poczuciem, że coś nie gra. Choć zdarzają się wyjątki. Jak wszędzie. Mnie zdarzyło się i tak, że rekruter zrobił na mnie tak złe wrażenie, że chciałam uciekać gdzie pieprz rośnie. A rekrutujący szef działu sprawił takie wrażenie, że czym prędzej chciałam być zatrudniona. 

Ostatnio interesuję się troszeczkę filozofią. No może nie ostatnio. W książce W. Tatarkiewicza "O szczęściu" znalazłam świetne zdanie i chciałabym się nim podzielić. Jak podaje za Pacalem" " Nic nie jest dla człowieka bardziej nieznośne, jak pozostawać w zupełnym spokoju, bez namiętności, bez interesów, bez rozrywek, bez wysiłków. Czuje wtedy swą nicość, samotność, pustkę. Niezwłocznie z głębi duszy wyjdzie nuda, ciemność, smutek, troska, niezadowolenie, rozpacz". Jeśli kto skarży się na ciężar swej roboty, to najlepiej kazać mu nic nie robić - a zrozumie, że lepsza jest najcięższa robota." Dlatego potrzebna jest nam  praca. Aby z zakamarków naszej duszy nie wyszły cienie. Chciałabym, alby każdy kochał swoją pracę. Doceniał ją. Nawet jeśli to nie jest praca jego marzeń. I nawet jeśli jest to praca w sekretariacie - to niech to będzie najlepszy sekretariat jaki może być.